SPUROJ DE ANIMALECO

Naĝas fosilio en la sedimento.
Tuŝis la pikilo vian egocentron.
Logis for de dev’ l’ insekton brilo lampa.
Celo kaj deveno malaperis ambaŭ.
Multe pli ol sia pez’ formik’ eltenis.
La serpent’ la voston manĝis kaj eternis.
Ŝarĝis sin per vanaj penoj la stultulo;
Velkiĝinte, fuĝis de mortoteruro.
Dormis la vesperto pende de ĉeftrabo.
Paca ripozlok’ de homo, en mondmapo,
Ne troviĝis, ne ekzistis. La problemo
Estis en interno ĝia. Sian memon
Ĝi adapti volis al eksteraj ecoj.
Komenciĝis haŭtoŝanĝo. La procezo
Estis ja dolora de komenc’ al fino.
Sed l’ animo estis en apartaj pecoj.
Estis kvazaŭ mankis propra origino.
Kaj, ĉar la pingveno suprennaĝis tro,
Mortas, bedaŭrinde, en la ekvator’.

Advertisements

FRAGILA MATERIO

Vi estos vi dum cent jaroj.

Dum frua periodo, vi kreskos;

Dum lastaj tempopecoj, forvelkos.

Kaj l’ almozdonitan interspacon

Naive vi nomos vivo.

Mi diras ĉi nur por edifo.

Vi ĝuos infanaĝon.  Aŭ ne.

Sed, frue aŭ malfrue, vi tre

Suferos la saman homfatalon.

Vi malkovros seksinklinon,

Prirevos princon, princinon

Por esti kune kun vi.

Konkludos vi, ke perfekta par’ estas

La bela samsortano, kiu pretas

Kunvagi en la irad’ solula,

Unika, aparta, ununura.

Vi gape konstatos veron:

Ke estas, amligiloj, fragilaj;

Promesoj porĉiamaj, deliraj.

Eterna ja estas la ŝanĝemo.

Hodiaŭ, ĉirkaŭbraki;

Sed morgaŭ vin vangfrapi

Deziros la amant(in)o.

Pro varma adrenalino,

Vi saltos de sur la tradicioj;

Ĉar havos vi junan energion.

Aĥ! Iam la kruelo.

Finiĝos la libero.

Tiam, serioze vi laboros.

Malplimulto faros, kion volos.

Kaj ne povante fari, kion volos;

Ili robotos, ludos kaj aktoros.

Vi ploros, ĉar, ĉe la ĉerko,

Aŭ ĉe la urno, korpon aŭ cindrojn

Vi vidos tiam de generintoj.

Kaj vin mem trafos certeco:

Malsano kaj malfort’ maljunaĝa,

Parolmaniero kvazaŭsaĝa.

Ĉar estas, vivligiloj, fragilaj;

Mi aŭdas jam grincadon ĉarniran.

Kaj dion, tutan tempon, vi serĉos

En religioj, en idealoj.

Kaj vian ismon kun de najbaroj

Vi komparos kaj juĝos la vian

Vero centelcenta,

Nepre tuj sekvenda;

Ĉar estas, homligiloj, fragilaj.

Insidoj reciproke subtilaj

Kuŝas en okuloj.

Poste, vi ekmortos.

Tamen vi klopodos

Etendi la organismajn funkciojn

Plej multe pro eternec-ambicioj.

Fine, jen vin mi montros al vi:

Polvo. Substancoj. Nur materi’.

KUN ALIA FORMO, ESTI

Ni spurojn de via ĉeesto malkovris.

Per mank’ eksplicita, la vivo vin kovis.

Kaj kiam la ŝelo ekkrakis,

Vi pompe eliris kun korpo tutnova.

Ho, fortelĉerpiĝo pro ekstazo malkovra.

Vi sencon komunan masakris.

Necesis al ni el la menso elsarki

La antaŭjuĝemon denaske lernitan.

Ĉu eblas, latent’ krizalida,

Ke vi, al nenio, egalu finfine

Dum povus vi rave forflugi senlime?

KIO ESTAS UNU VIVDAŬRO EN MILIARDOJ DA JAROJ?

Fino. La vento estas elspiro de vulkano.

Mankas patrina lakto en la velkinta mamo.

Estis la predo trafe kaptita de ĉasanto.

Al diktatoro oni trandonis la komandon.

La malsanulo iris renkonte al la morto.

Feto ne povis lumon ekvidi pro aborto.

Monooksid’ karbona en ĉambro hermetika

Gvidis al vola materi-transformiĝo cikla.

Malsatostrik’ decidis, ĉu vivus l’ idealo.

En arboombroj, karnon gustumis kanibalo.

Aŭto alian tuŝis dum kiam ĝi plenglore

Iris paradi po ducent kilometroj hore.

Oni sin dronis per senrevena subakviĝo.

Ĉu fiŝ’ fortrenos la galamaran malfeliĉon?

Kion hodiaŭ tele-aŭguras veterprognozo?

Unu mortinto plia aperas pro superdozo.

Ili kondutis ne laŭ la sama perspektiv’,

Kiun plimulto iam difinis laŭnature.

Tial venenis sian kapablon daŭre vivi.

Ili fatalon spertis reale kaj figure.

MALGRAŬ ĈIO, VI DEVAS PLUIRI

Ne haltu! Iru iom pli malproksimen.
Senkonsekvence, rekte kaj sentime.
La rando de l’ abruptaĵo vin vokas
Por fini ĉion, kio vin sufokas.
La nokt’ alloge skizas lastan baldancon.
Senbare lasu venki la avanco
De l’ ombroj, kiuj glitas el serurtruo.
Mi antaŭvidas multe pli da bruo
Ol harmoniaj kantoj, ol lirikeco.
Vi trovos min transira en l’ Inverso,
Duone ena kaj duone ekstera;
Ĝuante la magion, kiu celas
Denove rekonstrui la pasintecon,
Refari la rompitajn animpecojn.
Kaj eĉ se la rezult’ vin ne kontentigus,
Rigardi en spegulo mi instigus.
Eĉ se vi iĝus senenhava strukturo,
Aŭ kava ceramika homfiguro,
Palpebla kaj konkreta vi estus tiam!
Ho, mia am’,
Mi estas vi. Vi, mi!
Ho, blindaj en la lumo,
Mi vin salutas energie.
Malsana penso kaj malsana stato,
Saluton! Mi estas via frato.
Justeco kaj susur’ de kondamnito,
Saluton! Mi sekvas saman riton.
Dumnokta ĝuo kaj volupta ĝemo,
Saluton! Mi faras ankaŭ semon.
Apartaj uloj en izolaj ĉambroj,
Saluton! Mi konas viajn mankojn.
Ho, senpripensa kaj senplana ago,
Saluton! Promenu ni en parko.
Eterna vojo, provizora iro,
Saluton! Ho, kara kontraŭdiro!
Espero kaj la kredoj kaj la fido,
Saluton! Mi volas kunan ridon.
Marŝado unuforma kaj ripeta,
Saluton! Arme’ amika, preta.
Racio kaj decida liberflugo,
Saluton.
Min sorbu la krepusko.

RUĜAJ SENTOJ

Vangruĝiĝo pro elflu’ de sang’ el poroj.

Incendioj ĉirkaŭ atomreaktoroj.

Kresk’ de haroj kaj de ungoj post la morto.

Salivguto de varano el Komodo.

En arbardensej’, mortokri’ praepoka.

Adaptiĝ’ de hom’ al manĝkutimoj porkaj.

Urĝa kreditorpostulo plenumenda.

Korpoparto kiel pago ĝustatempa.

Sama vorto sur la sama vortkombino.

Kaj kolereksplod’ subita pro rutino.

Vol’ subhaŭta kaj timem’ eksterkorpa.

Kulp’ individua, tamen kaŭzo opa.

Pro perfido de amanto, brustdoloro.

Obstrukcio de la vejnoj de la koro.

Malpezec’ en ŝajna ŝvebo de kolibro.

Fal’ de grasul’ sur dispecigitan vitron.

Novnaskiton, per cezara sekc’, elpreni.

Per l’ unua ploro, mondon ĉi malbeni.