SPUROJ DE ANIMALECO

Naĝas fosilio en la sedimento.
Tuŝis la pikilo vian egocentron.
Logis for de dev’ l’ insekton brilo lampa.
Celo kaj deveno malaperis ambaŭ.
Multe pli ol sia pez’ formik’ eltenis.
La serpent’ la voston manĝis kaj eternis.
Ŝarĝis sin per vanaj penoj la stultulo;
Velkiĝinte, fuĝis de mortoteruro.
Dormis la vesperto pende de ĉeftrabo.
Paca ripozlok’ de homo, en mondmapo,
Ne troviĝis, ne ekzistis. La problemo
Estis en interno ĝia. Sian memon
Ĝi adapti volis al eksteraj ecoj.
Komenciĝis haŭtoŝanĝo. La procezo
Estis ja dolora de komenc’ al fino.
Sed l’ animo estis en apartaj pecoj.
Estis kvazaŭ mankis propra origino.
Kaj, ĉar la pingveno suprennaĝis tro,
Mortas, bedaŭrinde, en la ekvator’.

FRAGILA MATERIO

Vi estos vi dum cent jaroj.

Dum frua periodo, vi kreskos;

Dum lastaj tempopecoj, forvelkos.

Kaj l’ almozdonitan interspacon

Naive vi nomos vivo.

Mi diras ĉi nur por edifo.

Vi ĝuos infanaĝon.  Aŭ ne.

Sed, frue aŭ malfrue, vi tre

Suferos la saman homfatalon.

Vi malkovros seksinklinon,

Prirevos princon, princinon

Por esti kune kun vi.

Konkludos vi, ke perfekta par’ estas

La bela samsortano, kiu pretas

Kunvagi en la irad’ solula,

Unika, aparta, ununura.

Vi gape konstatos veron:

Ke estas, amligiloj, fragilaj;

Promesoj porĉiamaj, deliraj.

Eterna ja estas la ŝanĝemo.

Hodiaŭ, ĉirkaŭbraki;

Sed morgaŭ vin vangfrapi

Deziros la amant(in)o.

Pro varma adrenalino,

Vi saltos de sur la tradicioj;

Ĉar havos vi junan energion.

Aĥ! Iam la kruelo.

Finiĝos la libero.

Tiam, serioze vi laboros.

Malplimulto faros, kion volos.

Kaj ne povante fari, kion volos;

Ili robotos, ludos kaj aktoros.

Vi ploros, ĉar, ĉe la ĉerko,

Aŭ ĉe la urno, korpon aŭ cindrojn

Vi vidos tiam de generintoj.

Kaj vin mem trafos certeco:

Malsano kaj malfort’ maljunaĝa,

Parolmaniero kvazaŭsaĝa.

Ĉar estas, vivligiloj, fragilaj;

Mi aŭdas jam grincadon ĉarniran.

Kaj dion, tutan tempon, vi serĉos

En religioj, en idealoj.

Kaj vian ismon kun de najbaroj

Vi komparos kaj juĝos la vian

Vero centelcenta,

Nepre tuj sekvenda;

Ĉar estas, homligiloj, fragilaj.

Insidoj reciproke subtilaj

Kuŝas en okuloj.

Poste, vi ekmortos.

Tamen vi klopodos

Etendi la organismajn funkciojn

Plej multe pro eternec-ambicioj.

Fine, jen vin mi montros al vi:

Polvo. Substancoj. Nur materi’.

MANIFESTACIO

Afiŝojn kun grandliteroj, sur stratoj,

Ni levas kaj montras al la Sistemo,

Ke ni devplenumon trudas per premo;

Ke regas ni manifestaci-arton.

 

Per malkontento-elmontroj ekscesaj,

Batalkrioj renversemaj, frenezaj;

Ni kreas niajn komunajn konceptojn,

Anticipas eĉ naciajn elektojn.

 

Sed… Tamen… Okazas io tre stranga!

La korpo sternita, tute sensanga,

Viktimo fariĝis de siaj faroj.

Hieraŭ ĝi dancis en karnavaloj,

Atentis nur moviĝeman futbalon;

Dum metis la deputit’ en kalsonon,

Pro subaĉetado, multe da mono.

 

Okazas, ke normaliĝos jam morgaŭ

La dummomenta ribela popolo,

Ĉar ĝia malvenk’ rilatas al moroj;

Ĉar la revoluciuloj kaj ankaŭ

La profituloj egalas al unu.

Ni nian kulpon memtakse ne punu.

Ne tuŝas ni vian flankon putrantan.

Do, lasu nin… Jen negoco marĉanda.

 

La problem-amplekso estas jarcenta.

Kaj edukinvesto restas ja centra

En la plurgeneraciaj obstakloj.

Ho, kiom multajn transtempajn tentaklojn

Etendas koloniado-rezultoj.

Moderna, sed kamuflita, servuto.

 

Kun ordo kaj kun progreso ni iras

Al loko ia ajn, kien deziras

La korinklin’ objektiva kaj rekta.

Pri tio, estas nenio sekreta.

 

En nord’, ni hakas arbojn amazonajn.

Ne gravas la diverseco bioma.

La Atrantika Arbaro forvelkis.

La urbajn padojn asfalto ektegis.

Sudano brazila, faru ĉi tion

Al viaj altegaj araŭkarioj.

Loĝant’ de nordorienta Brazilo,

Ne zorgu pri Kaatingo-profilo.

Ĝi estas nur sekaj branĉoj senuzaj,

Kontraŭ’ de temperaturoj polusaj.

 

Ni celis, kien volis ni iri;

Laŭ il’ antikva, kiu oscilis

Montrinte tempon, kiu forpasis;

Ripetajn spurojn, tamen, allasis.

Antaŭeniro bonŝanca kaj bela.

Demokratio malmulte suferas.

Kaj nun, denove sur akvo, ni drivas.

Sur sama masto, orverda flag’ flirtas.

Ĝi, kiu post katastrofo interna,

Sin donis al la prijuĝo ekstera;

Kaj hontis pro la verdikt’ aliula.

Kuniĝu ni por sindefendo brula.

 

Ni kraĉas sur nian fian spegulreflekton…

Sed… Tamen… Ĉi tio estas nia elekto!

Ni, ĉi-cirkonstance, priklaĉas.

Antaŭ vi, fakule ni saĝas.

KADUKAJ SENTOJ

Prema nokto kaj nigra silento.

Spiro, parolkapabla lamento.

Agonio, larmorul’unua.

Senckompren’ en moment’ malfrua.

Mallarĝa griza ombro efemera.

Dolor’ abrupta, funda kaj malhela.

Sonora dumsekunda ĝemsopiro.

En tunelfino, esperiga brilo.

Ektremis ĝi kaj poste malaperis.

La kompatinda hom’ ne plu esperis.

Ruĝnigra kor’ sub ferfarita plando.

Supera sum’ kaj nenombrebla kvanto.

Multflanka famo: gloro kaj malamo.

Klarigo plata: cerb-rezon’ malalta.

Kaj korvo en la blanko bonintenca.

Naiva mov’ de siluetkurbo tenta.

 

PLENDO DE KERUBOJ

Ni estas tie ĉi! En ia marĉ’ malpura!

Ho, kav’ profunda kaj blindec’ en glob’ okula.

La pasinteco, la konscio nin ponardas.

Nun nekonatoj nin, en  mizer-litoj, batas.

Ni falis eĉ de l’ lasta malprogreso-ŝtupo

Ni, tamen, estis en ĉielo ja keruboj.

He! kiel velkis niaj ses flugiloj iamaj?

Ni ne memoras, kiam ni ekiris lamaj.

Adam’ kaj evo ne ĉi grandan punon havis.

Ni aŭdis, ke sendit’ aliris ilin savi.

Ĉi tie nur murmur’ al senkompat’ marmora.

Ho, kie?! Kie la antaŭa voĉ’ sonora?!

BONA KONSILO

Auskultu saĝan konsilon: timu nenion,

Kaj sekvu, spit’ al Di’, tiun ĉi vojlinion,

Kiu gvidas al mielo kaj plezuro.

Kiom bone estas manĝi en sekuro!

Mi ekkonis du personojn tre kuraĝajn,

Kiuj iĝis la modelo de libero.

Ili ankaŭ havis konsilanton saĝan.

Ili, kontraŭ Di’, anoncis la ribelon

Kaj la idoj tradicie ĝin daŭrigis.

Opoziciemon ili plu praktikis

Kaj ne lasis la potencon nur al Dio.

Jes ja! Jam dirite: jen opozicio!

Nekonforma volo revoluciema.

Historia kontraŭstaro fenomena.

LA LUPO KAJ LA ŜAFIDO

Oni serĉis la unuan bazan ĝermon

En rampado malrapida de la vermo.

Direktiĝis sen hezito la eskadro

Per indik’ de turniĝanta kompasnadlo.

Per reflekto, la spegulo nin perfidis.

Ĝi resendis, kion ni ne volis vidi.

Televido la modelon vendis bele

Kaj reklamis kaj verdire kaj tutvere.

Interreto ŝtelis nian privatecon.

Tamen, per alklak’, ni donis la permeson.

Oni preĝas kaj al Di’ kaj al Diablo.

Nur balasto, ĉu Satan’ aŭ Sankta Papo.

Per kontrakto, ni firmigas societon.

Kap’ ruliĝos, se fiaskos la projekto.

Anarkion ni defendas kaj aklamas

Dum ni manĝas en telero porcelana.

Loĝantaro kreskis pli kaj pli rapide.

Bone, ke detrupov’ akompanis ritme.

Ni, en laboratori’, viruson kreas;

Kontraŭ pag’, vakcinon brilan, panacean.

Atentigas, per la flavo, semaforo.

Akcelilo kaj trinkebla alkoholo.

Malriĉulan mondrigardon ekskluzivi.

Kaj avare, per buĝeto streĉa, vivi.

Ne eliri el junaĝo: la defio.

La Fontano de Juneco: kirurgio

Kaj botokso, silikona enplantaĵo.

Aĝosignoj. Mask’ perfekta. Bona kaŝo.

Aŭ haltigi tempon. Sin mortigi juna.

Fini lukton kontraŭ maljuniĝo sturma.

Ni ne neas, ke ni estis konstruitaj

Per amaso da konvinkoj plej malvirtaj.

En la vojo, kiu al infer’ kondukis,

Ni samsente bonon kaj malbonon kultis.

Ni apogis la humilon kristanisman,

Sed praktikis liberecon ateisman.

Opinion flankenmetis ni rezigne.

Kaj tirane punis ni laŭparadigme.

Ni ofertis helpon, monon, estontecon;

Kaj postulis tre malnoblan interezon.

Al sistem’ socia ni konformas taŭge.

Ne kondamnu, sed kuniru brak-ĉe-brake

Al la antaŭdifinita vivorolo,

Eĉ se, meze de tritiko, estas lolo;

Eĉ se sencon ĉiutage ni refaras,

Eĉ se ĉiujn paralizas gap’ skandala.

Ni poeme amindumu la Malamon

Por konverti ĝin, ĝin fari partiano

De l’ ideoj kun malsamnaturaj flankoj.

Kun eksceso, kvant’ normala kaj kun mankoj.