SPUROJ DE ANIMALECO

Naĝas fosilio en la sedimento.
Tuŝis la pikilo vian egocentron.
Logis for de dev’ l’ insekton brilo lampa.
Celo kaj deveno malaperis ambaŭ.
Multe pli ol sia pez’ formik’ eltenis.
La serpent’ la voston manĝis kaj eternis.
Ŝarĝis sin per vanaj penoj la stultulo;
Velkiĝinte, fuĝis de mortoteruro.
Dormis la vesperto pende de ĉeftrabo.
Paca ripozlok’ de homo, en mondmapo,
Ne troviĝis, ne ekzistis. La problemo
Estis en interno ĝia. Sian memon
Ĝi adapti volis al eksteraj ecoj.
Komenciĝis haŭtoŝanĝo. La procezo
Estis ja dolora de komenc’ al fino.
Sed l’ animo estis en apartaj pecoj.
Estis kvazaŭ mankis propra origino.
Kaj, ĉar la pingveno suprennaĝis tro,
Mortas, bedaŭrinde, en la ekvator’.

KIO ESTAS UNU VIVDAŬRO EN MILIARDOJ DA JAROJ?

Fino. La vento estas elspiro de vulkano.

Mankas patrina lakto en la velkinta mamo.

Estis la predo trafe kaptita de ĉasanto.

Al diktatoro oni trandonis la komandon.

La malsanulo iris renkonte al la morto.

Feto ne povis lumon ekvidi pro aborto.

Monooksid’ karbona en ĉambro hermetika

Gvidis al vola materi-transformiĝo cikla.

Malsatostrik’ decidis, ĉu vivus l’ idealo.

En arboombroj, karnon gustumis kanibalo.

Aŭto alian tuŝis dum kiam ĝi plenglore

Iris paradi po ducent kilometroj hore.

Oni sin dronis per senrevena subakviĝo.

Ĉu fiŝ’ fortrenos la galamaran malfeliĉon?

Kion hodiaŭ tele-aŭguras veterprognozo?

Unu mortinto plia aperas pro superdozo.

Ili kondutis ne laŭ la sama perspektiv’,

Kiun plimulto iam difinis laŭnature.

Tial venenis sian kapablon daŭre vivi.

Ili fatalon spertis reale kaj figure.

MANIFESTACIO

Afiŝojn kun grandliteroj, sur stratoj,

Ni levas kaj montras al la Sistemo,

Ke ni devplenumon trudas per premo;

Ke regas ni manifestaci-arton.

 

Per malkontento-elmontroj ekscesaj,

Batalkrioj renversemaj, frenezaj;

Ni kreas niajn komunajn konceptojn,

Anticipas eĉ naciajn elektojn.

 

Sed… Tamen… Okazas io tre stranga!

La korpo sternita, tute sensanga,

Viktimo fariĝis de siaj faroj.

Hieraŭ ĝi dancis en karnavaloj,

Atentis nur moviĝeman futbalon;

Dum metis la deputit’ en kalsonon,

Pro subaĉetado, multe da mono.

 

Okazas, ke normaliĝos jam morgaŭ

La dummomenta ribela popolo,

Ĉar ĝia malvenk’ rilatas al moroj;

Ĉar la revoluciuloj kaj ankaŭ

La profituloj egalas al unu.

Ni nian kulpon memtakse ne punu.

Ne tuŝas ni vian flankon putrantan.

Do, lasu nin… Jen negoco marĉanda.

 

La problem-amplekso estas jarcenta.

Kaj edukinvesto restas ja centra

En la plurgeneraciaj obstakloj.

Ho, kiom multajn transtempajn tentaklojn

Etendas koloniado-rezultoj.

Moderna, sed kamuflita, servuto.

 

Kun ordo kaj kun progreso ni iras

Al loko ia ajn, kien deziras

La korinklin’ objektiva kaj rekta.

Pri tio, estas nenio sekreta.

 

En nord’, ni hakas arbojn amazonajn.

Ne gravas la diverseco bioma.

La Atrantika Arbaro forvelkis.

La urbajn padojn asfalto ektegis.

Sudano brazila, faru ĉi tion

Al viaj altegaj araŭkarioj.

Loĝant’ de nordorienta Brazilo,

Ne zorgu pri Kaatingo-profilo.

Ĝi estas nur sekaj branĉoj senuzaj,

Kontraŭ’ de temperaturoj polusaj.

 

Ni celis, kien volis ni iri;

Laŭ il’ antikva, kiu oscilis

Montrinte tempon, kiu forpasis;

Ripetajn spurojn, tamen, allasis.

Antaŭeniro bonŝanca kaj bela.

Demokratio malmulte suferas.

Kaj nun, denove sur akvo, ni drivas.

Sur sama masto, orverda flag’ flirtas.

Ĝi, kiu post katastrofo interna,

Sin donis al la prijuĝo ekstera;

Kaj hontis pro la verdikt’ aliula.

Kuniĝu ni por sindefendo brula.

 

Ni kraĉas sur nian fian spegulreflekton…

Sed… Tamen… Ĉi tio estas nia elekto!

Ni, ĉi-cirkonstance, priklaĉas.

Antaŭ vi, fakule ni saĝas.

NI FORGESU

Ni kliniĝis antaŭ niaj nigraj tombŝtonoj

Nur por vidi, ke ni estas fumaj fantomoj.

La vesper’ melankolion verŝis en nin.

Ni forvagis ĝis la lasta fora mondlim’.

 

La kolornuancojn ni resumis per paro

Da ripetiĝantaj inkmakul’ kaj preseraro.

Ni atingis eĉ la randon de l’ abismo.

Ankaŭ tie nin konfuzis dualismo.

 

Ni enfalu en vakuon senprecedencan

Sen atendi ion ajn kompensan.

Pasinteco malaperas, ne plu ekzistas.

 

Ni foriru per forflugo birda.

En sinforgesan nigron.

Malsuprenira migro.

LA LUPO KAJ LA ŜAFIDO

Oni serĉis la unuan bazan ĝermon

En rampado malrapida de la vermo.

Direktiĝis sen hezito la eskadro

Per indik’ de turniĝanta kompasnadlo.

Per reflekto, la spegulo nin perfidis.

Ĝi resendis, kion ni ne volis vidi.

Televido la modelon vendis bele

Kaj reklamis kaj verdire kaj tutvere.

Interreto ŝtelis nian privatecon.

Tamen, per alklak’, ni donis la permeson.

Oni preĝas kaj al Di’ kaj al Diablo.

Nur balasto, ĉu Satan’ aŭ Sankta Papo.

Per kontrakto, ni firmigas societon.

Kap’ ruliĝos, se fiaskos la projekto.

Anarkion ni defendas kaj aklamas

Dum ni manĝas en telero porcelana.

Loĝantaro kreskis pli kaj pli rapide.

Bone, ke detrupov’ akompanis ritme.

Ni, en laboratori’, viruson kreas;

Kontraŭ pag’, vakcinon brilan, panacean.

Atentigas, per la flavo, semaforo.

Akcelilo kaj trinkebla alkoholo.

Malriĉulan mondrigardon ekskluzivi.

Kaj avare, per buĝeto streĉa, vivi.

Ne eliri el junaĝo: la defio.

La Fontano de Juneco: kirurgio

Kaj botokso, silikona enplantaĵo.

Aĝosignoj. Mask’ perfekta. Bona kaŝo.

Aŭ haltigi tempon. Sin mortigi juna.

Fini lukton kontraŭ maljuniĝo sturma.

Ni ne neas, ke ni estis konstruitaj

Per amaso da konvinkoj plej malvirtaj.

En la vojo, kiu al infer’ kondukis,

Ni samsente bonon kaj malbonon kultis.

Ni apogis la humilon kristanisman,

Sed praktikis liberecon ateisman.

Opinion flankenmetis ni rezigne.

Kaj tirane punis ni laŭparadigme.

Ni ofertis helpon, monon, estontecon;

Kaj postulis tre malnoblan interezon.

Al sistem’ socia ni konformas taŭge.

Ne kondamnu, sed kuniru brak-ĉe-brake

Al la antaŭdifinita vivorolo,

Eĉ se, meze de tritiko, estas lolo;

Eĉ se sencon ĉiutage ni refaras,

Eĉ se ĉiujn paralizas gap’ skandala.

Ni poeme amindumu la Malamon

Por konverti ĝin, ĝin fari partiano

De l’ ideoj kun malsamnaturaj flankoj.

Kun eksceso, kvant’ normala kaj kun mankoj.

IDIOSINKRAZIO

Pri senbazaj, sensignifaj aferoj.

Pri renkontiĝontaj paroj da reloj.

Pri teniĝo, sinpravigoj, kondutoj.

Pri naturaj raŭkaj kveroj de turtoj.

Pri sovaĝa, besta instrumetodo.

Aŭtomata homa tik’ ĉe roboto.

Kaj pri rukto, famaj fajfoj kaj furzo.

Pri brakumo al urtik’ kaj meduzo.

Pri unu infano malsatmortanta.

Dudek kvar karatoj da or’ pedanta.

Pri ebrio, malmodera pensfluo.

Pri atomcentral’, urĝec’ kaj evakuo.

Pri tondilo kaj forgeso kaj suturo.

Remalfermo de la hist’, sen skrupulo.

Pri grincad’ de kret’ sur surfac’ tabula.

Pri eksploda rid’, kri’, rikan’ kaj hura!

Pri la revo kaj la provo. Pri fakto.

Inter punktoj malproksimaj, kontakto.