FRAGILA MATERIO

Vi estos vi dum cent jaroj.

Dum frua periodo, vi kreskos;

Dum lastaj tempopecoj, forvelkos.

Kaj l’ almozdonitan interspacon

Naive vi nomos vivo.

Mi diras ĉi nur por edifo.

Vi ĝuos infanaĝon.  Aŭ ne.

Sed, frue aŭ malfrue, vi tre

Suferos la saman homfatalon.

Vi malkovros seksinklinon,

Prirevos princon, princinon

Por esti kune kun vi.

Konkludos vi, ke perfekta par’ estas

La bela samsortano, kiu pretas

Kunvagi en la irad’ solula,

Unika, aparta, ununura.

Vi gape konstatos veron:

Ke estas, amligiloj, fragilaj;

Promesoj porĉiamaj, deliraj.

Eterna ja estas la ŝanĝemo.

Hodiaŭ, ĉirkaŭbraki;

Sed morgaŭ vin vangfrapi

Deziros la amant(in)o.

Pro varma adrenalino,

Vi saltos de sur la tradicioj;

Ĉar havos vi junan energion.

Aĥ! Iam la kruelo.

Finiĝos la libero.

Tiam, serioze vi laboros.

Malplimulto faros, kion volos.

Kaj ne povante fari, kion volos;

Ili robotos, ludos kaj aktoros.

Vi ploros, ĉar, ĉe la ĉerko,

Aŭ ĉe la urno, korpon aŭ cindrojn

Vi vidos tiam de generintoj.

Kaj vin mem trafos certeco:

Malsano kaj malfort’ maljunaĝa,

Parolmaniero kvazaŭsaĝa.

Ĉar estas, vivligiloj, fragilaj;

Mi aŭdas jam grincadon ĉarniran.

Kaj dion, tutan tempon, vi serĉos

En religioj, en idealoj.

Kaj vian ismon kun de najbaroj

Vi komparos kaj juĝos la vian

Vero centelcenta,

Nepre tuj sekvenda;

Ĉar estas, homligiloj, fragilaj.

Insidoj reciproke subtilaj

Kuŝas en okuloj.

Poste, vi ekmortos.

Tamen vi klopodos

Etendi la organismajn funkciojn

Plej multe pro eternec-ambicioj.

Fine, jen vin mi montros al vi:

Polvo. Substancoj. Nur materi’.

Advertisements

KUN ALIA FORMO, ESTI

Ni spurojn de via ĉeesto malkovris.

Per mank’ eksplicita, la vivo vin kovis.

Kaj kiam la ŝelo ekkrakis,

Vi pompe eliris kun korpo tutnova.

Ho, fortelĉerpiĝo pro ekstazo malkovra.

Vi sencon komunan masakris.

Necesis al ni el la menso elsarki

La antaŭjuĝemon denaske lernitan.

Ĉu eblas, latent’ krizalida,

Ke vi, al nenio, egalu finfine

Dum povus vi rave forflugi senlime?

LA DISTANCOJN VI SANKTIGAS. LA DISTANCOJ VIN DIVIDAS.

Ĉu ion petis mi al vi

Krom iom da konversaci’

Samideana kaj amikeca?

Kara, eĉ tion estas maldeca

Peti, kiam vi nenion semis.

Hej! Pri kio, ĉi diskuto temis?

Temis pri ideala komunumo,

Kiu komunikadon distrumpetas,

Sed la propran starpunkton ĉiam perdas.

Ho, homamo kaj fratec’ esenca,

Ĉu vi iam, en real’, ekzistis?

Frenezuloj vidis vin kaj ridis,

Ĉar ilia frenezec’ socia

Bonkondutis laŭ normal’ onia.

MANIFESTACIO

Afiŝojn kun grandliteroj, sur stratoj,

Ni levas kaj montras al la Sistemo,

Ke ni devplenumon trudas per premo;

Ke regas ni manifestaci-arton.

 

Per malkontento-elmontroj ekscesaj,

Batalkrioj renversemaj, frenezaj;

Ni kreas niajn komunajn konceptojn,

Anticipas eĉ naciajn elektojn.

 

Sed… Tamen… Okazas io tre stranga!

La korpo sternita, tute sensanga,

Viktimo fariĝis de siaj faroj.

Hieraŭ ĝi dancis en karnavaloj,

Atentis nur moviĝeman futbalon;

Dum metis la deputit’ en kalsonon,

Pro subaĉetado, multe da mono.

 

Okazas, ke normaliĝos jam morgaŭ

La dummomenta ribela popolo,

Ĉar ĝia malvenk’ rilatas al moroj;

Ĉar la revoluciuloj kaj ankaŭ

La profituloj egalas al unu.

Ni nian kulpon memtakse ne punu.

Ne tuŝas ni vian flankon putrantan.

Do, lasu nin… Jen negoco marĉanda.

 

La problem-amplekso estas jarcenta.

Kaj edukinvesto restas ja centra

En la plurgeneraciaj obstakloj.

Ho, kiom multajn transtempajn tentaklojn

Etendas koloniado-rezultoj.

Moderna, sed kamuflita, servuto.

 

Kun ordo kaj kun progreso ni iras

Al loko ia ajn, kien deziras

La korinklin’ objektiva kaj rekta.

Pri tio, estas nenio sekreta.

 

En nord’, ni hakas arbojn amazonajn.

Ne gravas la diverseco bioma.

La Atrantika Arbaro forvelkis.

La urbajn padojn asfalto ektegis.

Sudano brazila, faru ĉi tion

Al viaj altegaj araŭkarioj.

Loĝant’ de nordorienta Brazilo,

Ne zorgu pri Kaatingo-profilo.

Ĝi estas nur sekaj branĉoj senuzaj,

Kontraŭ’ de temperaturoj polusaj.

 

Ni celis, kien volis ni iri;

Laŭ il’ antikva, kiu oscilis

Montrinte tempon, kiu forpasis;

Ripetajn spurojn, tamen, allasis.

Antaŭeniro bonŝanca kaj bela.

Demokratio malmulte suferas.

Kaj nun, denove sur akvo, ni drivas.

Sur sama masto, orverda flag’ flirtas.

Ĝi, kiu post katastrofo interna,

Sin donis al la prijuĝo ekstera;

Kaj hontis pro la verdikt’ aliula.

Kuniĝu ni por sindefendo brula.

 

Ni kraĉas sur nian fian spegulreflekton…

Sed… Tamen… Ĉi tio estas nia elekto!

Ni, ĉi-cirkonstance, priklaĉas.

Antaŭ vi, fakule ni saĝas.

KADUKAJ SENTOJ

Prema nokto kaj nigra silento.

Spiro, parolkapabla lamento.

Agonio, larmorul’unua.

Senckompren’ en moment’ malfrua.

Mallarĝa griza ombro efemera.

Dolor’ abrupta, funda kaj malhela.

Sonora dumsekunda ĝemsopiro.

En tunelfino, esperiga brilo.

Ektremis ĝi kaj poste malaperis.

La kompatinda hom’ ne plu esperis.

Ruĝnigra kor’ sub ferfarita plando.

Supera sum’ kaj nenombrebla kvanto.

Multflanka famo: gloro kaj malamo.

Klarigo plata: cerb-rezon’ malalta.

Kaj korvo en la blanko bonintenca.

Naiva mov’ de siluetkurbo tenta.

 

RUĜAJ SENTOJ

Vangruĝiĝo pro elflu’ de sang’ el poroj.

Incendioj ĉirkaŭ atomreaktoroj.

Kresk’ de haroj kaj de ungoj post la morto.

Salivguto de varano el Komodo.

En arbardensej’, mortokri’ praepoka.

Adaptiĝ’ de hom’ al manĝkutimoj porkaj.

Urĝa kreditorpostulo plenumenda.

Korpoparto kiel pago ĝustatempa.

Sama vorto sur la sama vortkombino.

Kaj kolereksplod’ subita pro rutino.

Vol’ subhaŭta kaj timem’ eksterkorpa.

Kulp’ individua, tamen kaŭzo opa.

Pro perfido de amanto, brustdoloro.

Obstrukcio de la vejnoj de la koro.

Malpezec’ en ŝajna ŝvebo de kolibro.

Fal’ de grasul’ sur dispecigitan vitron.

Novnaskiton, per cezara sekc’, elpreni.

Per l’ unua ploro, mondon ĉi malbeni.

PLENDO DE KERUBOJ

Ni estas tie ĉi! En ia marĉ’ malpura!

Ho, kav’ profunda kaj blindec’ en glob’ okula.

La pasinteco, la konscio nin ponardas.

Nun nekonatoj nin, en  mizer-litoj, batas.

Ni falis eĉ de l’ lasta malprogreso-ŝtupo

Ni, tamen, estis en ĉielo ja keruboj.

He! kiel velkis niaj ses flugiloj iamaj?

Ni ne memoras, kiam ni ekiris lamaj.

Adam’ kaj evo ne ĉi grandan punon havis.

Ni aŭdis, ke sendit’ aliris ilin savi.

Ĉi tie nur murmur’ al senkompat’ marmora.

Ho, kie?! Kie la antaŭa voĉ’ sonora?!