SPUROJ DE ANIMALECO

Naĝas fosilio en la sedimento.
Tuŝis la pikilo vian egocentron.
Logis for de dev’ l’ insekton brilo lampa.
Celo kaj deveno malaperis ambaŭ.
Multe pli ol sia pez’ formik’ eltenis.
La serpent’ la voston manĝis kaj eternis.
Ŝarĝis sin per vanaj penoj la stultulo;
Velkiĝinte, fuĝis de mortoteruro.
Dormis la vesperto pende de ĉeftrabo.
Paca ripozlok’ de homo, en mondmapo,
Ne troviĝis, ne ekzistis. La problemo
Estis en interno ĝia. Sian memon
Ĝi adapti volis al eksteraj ecoj.
Komenciĝis haŭtoŝanĝo. La procezo
Estis ja dolora de komenc’ al fino.
Sed l’ animo estis en apartaj pecoj.
Estis kvazaŭ mankis propra origino.
Kaj, ĉar la pingveno suprennaĝis tro,
Mortas, bedaŭrinde, en la ekvator’.

Advertisements

BONKONDUTA JUNULO

Kiu emo estas tiu, kiu regas nian korpon!?

Ĉu natura kaŭzo? Ĉu nur triviala modo?

Mi surprize sentas, ke varmiĝas mi per vi.

Sed ne ino estas. Estas korpo de alloga vir’!

Sub kalsono via, mi divenas la enhavon.

Estas mi la ardo! La fajro. Estas mi la lafo!

La organo supreniras en obscena malkontrolo!

Ni profitu la okazon por satigi nian voron!

Ir-reiro. Kaj eniro. Kaj eliro. Kaj orgasmo!

Ni ripetu post minutoj, ĉar mi volas pli da varmo.

Tra la nokto sen dormemo. En la lito. Kun pasio.

Aĥ! Pli funden! Pli intense! pli internen! Mia Dio!

Fek’ al ĉiuj antaŭjuĝoj. Fek’ al ĉia komdamno!

La peniso estas kaco kaj la kaco estas kano.

Ĉu la spermo estas lakto de virbovo?

Sub kalsono, mi denove la malkovron

Ektuŝas, palpas.

Sed, poste, dumtage:

Sankteco papa.

KUN ALIA FORMO, ESTI

Ni spurojn de via ĉeesto malkovris.

Per mank’ eksplicita, la vivo vin kovis.

Kaj kiam la ŝelo ekkrakis,

Vi pompe eliris kun korpo tutnova.

Ho, fortelĉerpiĝo pro ekstazo malkovra.

Vi sencon komunan masakris.

Necesis al ni el la menso elsarki

La antaŭjuĝemon denaske lernitan.

Ĉu eblas, latent’ krizalida,

Ke vi, al nenio, egalu finfine

Dum povus vi rave forflugi senlime?

MALGRAŬ ĈIO, VI DEVAS PLUIRI

Ne haltu! Iru iom pli malproksimen.
Senkonsekvence, rekte kaj sentime.
La rando de l’ abruptaĵo vin vokas
Por fini ĉion, kio vin sufokas.
La nokt’ alloge skizas lastan baldancon.
Senbare lasu venki la avanco
De l’ ombroj, kiuj glitas el serurtruo.
Mi antaŭvidas multe pli da bruo
Ol harmoniaj kantoj, ol lirikeco.
Vi trovos min transira en l’ Inverso,
Duone ena kaj duone ekstera;
Ĝuante la magion, kiu celas
Denove rekonstrui la pasintecon,
Refari la rompitajn animpecojn.
Kaj eĉ se la rezult’ vin ne kontentigus,
Rigardi en spegulo mi instigus.
Eĉ se vi iĝus senenhava strukturo,
Aŭ kava ceramika homfiguro,
Palpebla kaj konkreta vi estus tiam!
Ho, mia am’,
Mi estas vi. Vi, mi!
Ho, blindaj en la lumo,
Mi vin salutas energie.
Malsana penso kaj malsana stato,
Saluton! Mi estas via frato.
Justeco kaj susur’ de kondamnito,
Saluton! Mi sekvas saman riton.
Dumnokta ĝuo kaj volupta ĝemo,
Saluton! Mi faras ankaŭ semon.
Apartaj uloj en izolaj ĉambroj,
Saluton! Mi konas viajn mankojn.
Ho, senpripensa kaj senplana ago,
Saluton! Promenu ni en parko.
Eterna vojo, provizora iro,
Saluton! Ho, kara kontraŭdiro!
Espero kaj la kredoj kaj la fido,
Saluton! Mi volas kunan ridon.
Marŝado unuforma kaj ripeta,
Saluton! Arme’ amika, preta.
Racio kaj decida liberflugo,
Saluton.
Min sorbu la krepusko.