MALGRAŬ ĈIO, VI DEVAS PLUIRI

Ne haltu! Iru iom pli malproksimen.
Senkonsekvence, rekte kaj sentime.
La rando de l’ abruptaĵo vin vokas
Por fini ĉion, kio vin sufokas.
La nokt’ alloge skizas lastan baldancon.
Senbare lasu venki la avanco
De l’ ombroj, kiuj glitas el serurtruo.
Mi antaŭvidas multe pli da bruo
Ol harmoniaj kantoj, ol lirikeco.
Vi trovos min transira en l’ Inverso,
Duone ena kaj duone ekstera;
Ĝuante la magion, kiu celas
Denove rekonstrui la pasintecon,
Refari la rompitajn animpecojn.
Kaj eĉ se la rezult’ vin ne kontentigus,
Rigardi en spegulo mi instigus.
Eĉ se vi iĝus senenhava strukturo,
Aŭ kava ceramika homfiguro,
Palpebla kaj konkreta vi estus tiam!
Ho, mia am’,
Mi estas vi. Vi, mi!
Ho, blindaj en la lumo,
Mi vin salutas energie.
Malsana penso kaj malsana stato,
Saluton! Mi estas via frato.
Justeco kaj susur’ de kondamnito,
Saluton! Mi sekvas saman riton.
Dumnokta ĝuo kaj volupta ĝemo,
Saluton! Mi faras ankaŭ semon.
Apartaj uloj en izolaj ĉambroj,
Saluton! Mi konas viajn mankojn.
Ho, senpripensa kaj senplana ago,
Saluton! Promenu ni en parko.
Eterna vojo, provizora iro,
Saluton! Ho, kara kontraŭdiro!
Espero kaj la kredoj kaj la fido,
Saluton! Mi volas kunan ridon.
Marŝado unuforma kaj ripeta,
Saluton! Arme’ amika, preta.
Racio kaj decida liberflugo,
Saluton.
Min sorbu la krepusko.

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s