PLENDO DE KERUBOJ

Ni estas tie ĉi! En ia marĉ’ malpura!

Ho, kav’ profunda kaj blindec’ en glob’ okula.

La pasinteco, la konscio nin ponardas.

Nun nekonatoj nin, en  mizer-litoj, batas.

Ni falis eĉ de l’ lasta malprogreso-ŝtupo

Ni, tamen, estis en ĉielo ja keruboj.

He! kiel velkis niaj ses flugiloj iamaj?

Ni ne memoras, kiam ni ekiris lamaj.

Adam’ kaj evo ne ĉi grandan punon havis.

Ni aŭdis, ke sendit’ aliris ilin savi.

Ĉi tie nur murmur’ al senkompat’ marmora.

Ho, kie?! Kie la antaŭa voĉ’ sonora?!

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s