NI FORGESU

Ni kliniĝis antaŭ niaj nigraj tombŝtonoj

Nur por vidi, ke ni estas fumaj fantomoj.

La vesper’ melankolion verŝis en nin.

Ni forvagis ĝis la lasta fora mondlim’.

 

La kolornuancojn ni resumis per paro

Da ripetiĝantaj inkmakul’ kaj preseraro.

Ni atingis eĉ la randon de l’ abismo.

Ankaŭ tie nin konfuzis dualismo.

 

Ni enfalu en vakuon senprecedencan

Sen atendi ion ajn kompensan.

Pasinteco malaperas, ne plu ekzistas.

 

Ni foriru per forflugo birda.

En sinforgesan nigron.

Malsuprenira migro.

Advertisements

Respondi

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Ŝanĝi )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Ŝanĝi )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Ŝanĝi )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Ŝanĝi )

Connecting to %s