SPUROJ DE ANIMALECO

Naĝas fosilio en la sedimento.
Tuŝis la pikilo vian egocentron.
Logis for de dev’ l’ insekton brilo lampa.
Celo kaj deveno malaperis ambaŭ.
Multe pli ol sia pez’ formik’ eltenis.
La serpent’ la voston manĝis kaj eternis.
Ŝarĝis sin per vanaj penoj la stultulo;
Velkiĝinte, fuĝis de mortoteruro.
Dormis la vesperto pende de ĉeftrabo.
Paca ripozlok’ de homo, en mondmapo,
Ne troviĝis, ne ekzistis. La problemo
Estis en interno ĝia. Sian memon
Ĝi adapti volis al eksteraj ecoj.
Komenciĝis haŭtoŝanĝo. La procezo
Estis ja dolora de komenc’ al fino.
Sed l’ animo estis en apartaj pecoj.
Estis kvazaŭ mankis propra origino.
Kaj, ĉar la pingveno suprennaĝis tro,
Mortas, bedaŭrinde, en la ekvator’.

BONKONDUTA JUNULO

Kiu emo estas tiu, kiu regas nian korpon!?

Ĉu natura kaŭzo? Ĉu nur triviala modo?

Mi surprize sentas, ke varmiĝas mi per vi.

Sed ne ino estas. Estas korpo de alloga vir’!

Sub kalsono via, mi divenas la enhavon.

Estas mi la ardo! La fajro. Estas mi la lafo!

La organo supreniras en obscena malkontrolo!

Ni profitu la okazon por satigi nian voron!

Ir-reiro. Kaj eniro. Kaj eliro. Kaj orgasmo!

Ni ripetu post minutoj, ĉar mi volas pli da varmo.

Tra la nokto sen dormemo. En la lito. Kun pasio.

Aĥ! Pli funden! Pli intense! pli internen! Mia Dio!

Fek’ al ĉiuj antaŭjuĝoj. Fek’ al ĉia komdamno!

La peniso estas kaco kaj la kaco estas kano.

Ĉu la spermo estas lakto de virbovo?

Sub kalsono, mi denove la malkovron

Ektuŝas, palpas.

Sed, poste, dumtage:

Sankteco papa.

FRAGILA MATERIO

Vi estos vi dum cent jaroj.

Dum frua periodo, vi kreskos;

Dum lastaj tempopecoj, forvelkos.

Kaj l’ almozdonitan interspacon

Naive vi nomos vivo.

Mi diras ĉi nur por edifo.

Vi ĝuos infanaĝon.  Aŭ ne.

Sed, frue aŭ malfrue, vi tre

Suferos la saman homfatalon.

Vi malkovros seksinklinon,

Prirevos princon, princinon

Por esti kune kun vi.

Konkludos vi, ke perfekta par’ estas

La bela samsortano, kiu pretas

Kunvagi en la irad’ solula,

Unika, aparta, ununura.

Vi gape konstatos veron:

Ke estas, amligiloj, fragilaj;

Promesoj porĉiamaj, deliraj.

Eterna ja estas la ŝanĝemo.

Hodiaŭ, ĉirkaŭbraki;

Sed morgaŭ vin vangfrapi

Deziros la amant(in)o.

Pro varma adrenalino,

Vi saltos de sur la tradicioj;

Ĉar havos vi junan energion.

Aĥ! Iam la kruelo.

Finiĝos la libero.

Tiam, serioze vi laboros.

Malplimulto faros, kion volos.

Kaj ne povante fari, kion volos;

Ili robotos, ludos kaj aktoros.

Vi ploros, ĉar, ĉe la ĉerko,

Aŭ ĉe la urno, korpon aŭ cindrojn

Vi vidos tiam de generintoj.

Kaj vin mem trafos certeco:

Malsano kaj malfort’ maljunaĝa,

Parolmaniero kvazaŭsaĝa.

Ĉar estas, vivligiloj, fragilaj;

Mi aŭdas jam grincadon ĉarniran.

Kaj dion, tutan tempon, vi serĉos

En religioj, en idealoj.

Kaj vian ismon kun de najbaroj

Vi komparos kaj juĝos la vian

Vero centelcenta,

Nepre tuj sekvenda;

Ĉar estas, homligiloj, fragilaj.

Insidoj reciproke subtilaj

Kuŝas en okuloj.

Poste, vi ekmortos.

Tamen vi klopodos

Etendi la organismajn funkciojn

Plej multe pro eternec-ambicioj.

Fine, jen vin mi montros al vi:

Polvo. Substancoj. Nur materi’.

KUN ALIA FORMO, ESTI

Ni spurojn de via ĉeesto malkovris.

Per mank’ eksplicita, la vivo vin kovis.

Kaj kiam la ŝelo ekkrakis,

Vi pompe eliris kun korpo tutnova.

Ho, fortelĉerpiĝo pro ekstazo malkovra.

Vi sencon komunan masakris.

Necesis al ni el la menso elsarki

La antaŭjuĝemon denaske lernitan.

Ĉu eblas, latent’ krizalida,

Ke vi, al nenio, egalu finfine

Dum povus vi rave forflugi senlime?

LA DISTANCOJN VI SANKTIGAS. LA DISTANCOJ VIN DIVIDAS.

Ĉu ion petis mi al vi

Krom iom da konversaci’

Samideana kaj amikeca?

Kara, eĉ tion estas maldeca

Peti, kiam vi nenion semis.

Hej! Pri kio, ĉi diskuto temis?

Temis pri ideala komunumo,

Kiu komunikadon distrumpetas,

Sed la propran starpunkton ĉiam perdas.

Ho, homamo kaj fratec’ esenca,

Ĉu vi iam, en real’, ekzistis?

Frenezuloj vidis vin kaj ridis,

Ĉar ilia frenezec’ socia

Bonkondutis laŭ normal’ onia.